Anazstasia Revi as Lucrezia Borgia

Lucrezia the Sinner, Lucrezia the Saint

Yiannis Costopoulos   Sun, 13 - Sat, 14 Oct 2019; 7:30pm.
Anastasia Revi, Theatre Lab Company

by Penny Fylaktaki

directed and performed by Anastasia Revi

Translated by Vassiliki Misiou and Penny Fylaktaki
Edited by Lydia Vie

Lucrezia Borgia, alternatively ruthless political schemer and victim of historical circumstance, awaits entry to the kingdom of heaven following her demise. Her ‘apologia’ presents juxtaposing accounts of her earthly existence: innocent victim of corruption exploited to serve political interests, to willing accomplice with rumours of indulgence, incest, orgies and murder. But is there more to tell? Lucrezia has the opportunity to explain, but can she convince God? Is she a saint or a sinner?

The Italian Renaissance is best known for its achievements in art, literature, science and exploration. At its peak, the region was hurled into chaos by the Italian Wars (1494-1559) – a succession of domestic disputes and foreign invasions involving Italy, France, and the Holy Roman Empire amongst others. The Papacy took sides against the French with the support of Pope Alexander VI. At this time, the Pope was also enmeshed in his own supremacy conflicts with France and various Italian states to secure secular territories for his children.

Following its sellout premiere at The Oxford Playhouse – BT Studio in March 2019, this humorous and eloquent monologue based on the life of Lucrezia Borgia will play in London for two performances only.

The Cockpit,
Gateforth Street,
London NW8 8EH.

Box Office: 0207 258 2925, [email protected]

Tickets: Full price: £16 Concessions: £12


Director & Performer: Anastasia Revi
Designer: Valentina Sanna
Lighting Designer: Chuma Emembolu
Hair Design: Umberto Fiorilla
Producer: Martina Reynolds
Director’s Assistant & Surtitles: Lydia Vie
Production Photography: Yiannis Katsaris
Stage Manager: Marina Konta

About Lucrezia the Sinner, Lucrezia the Saint

For reasons unknown, I have been interested in Lucrezia Borgia for as long as I can remember, strangely ever-ready to defend her acts and life which represented everything I was against. In recent years historians’ views have shifted from characterising her as a ruthless schemer to a victim of historical circumstance, some going as far as to nominate her as a patron saint of Arts and Letters based on her work promoting artistic and humanitarian causes in Ferrara. The bipolar categorisation of Lucrezia sparked in my mind our ever-present dichotomy of things as ‘good’ or ‘bad’, replaced at some point by the theory of relativity, maintaining things are neither good nor bad, but dependent upon external variables. Still, how flexible can we be when it comes to fundamental social and ethical taboos? Can we, humans, ever really judge an action for what it is? Can we embrace a feeling in its entirety without self-interest or comparison? And what would we be like if for a split second we could view things from a higher perspective? In a fast-paced world that forces us to place etiquettes, only to replace them shortly afterwards, Lucrezia Borgia invites us to stop time and take a look around us. Then look at one another. Then inside ourselves. And finally rise above it for a view never before seen. In writing the play as a narration revisited from different viewpoints, language and structure couldn’t be ignored. I saw writing this play as a linguistic, post-modern challenge based on subversion, while maintaining a fine balance between drama and humour, provocation and familiarity.
by Penny Fylaktaki


Λουκρητία: η Εταίρα / η Αγία

Η παράσταση

Η Λουκρητία Βοργία μόλις έχει πεθάνει και φτάνει στην αίθουσα αναμονής. Μάλλον όχι στον Παράδεισο, αλλά σε έναν αδιευκρίνιστο χώρο ανάμεσα στη ζωή και στη μετά θάνατον ύπαρξη. Η Λουκρητία στέκεται πίσω από μια κλειστή πόρτα περιμένοντας, καλώντας τον Θεό να την υποδεχτεί στο Βασίλειό του. Η σιωπή την οδηγεί σε μια σειρά απολογιών, διηγώντας την ιστορία της ζωής της, με τις όμορφες στιγμές αλλά και τα σκοτεινά βιώματά της. Μας αποκαλύπτει πώς τα αθώα παιδικά της χρόνια αναταράχτηκαν από τους γάμους της, σε νεαρή ηλικία, οι οποίοι εξυπηρετούσαν τα πολιτικά συμφέροντα του πατέρα της, Πάπα Αλεξάνδρου ΣΤ’, πώς υπέφερε από τις σεξουαλικές εμμονές των συζύγων και εραστών, την εμπλοκή της στα όργια του Βατικανό και στις δολοφονίες, όχι μόνο ως μάρτυρας αλλά και ως πιόνι σε ένα παιχνίδι εξουσίας.

Καθώς η Λουκρητία θυμάται τα γεγονότα της ζωής της, μπορεί επιτέλους να σχηματίσει την ερώτηση που τόση ώρα προσπαθεί να αρθρώσει – «Πού πηγαίνουν οι Ανένταχτοι?» Και ο Θεός, με τον δικό του τρόπο, της δίνει την απάντηση…


Συγγραφή κειμένου: Πένυ Φυλακτάκη
Σκηνοθεσία & Ερμηνεία: Αναστασία Ρεβή
Εικαστικός σχεδιασμός και κοστούμι: Valentina Sanna​
Styling: Umberto Fiorilla,
Βοηθός σκηνοθέτη: Λυδία Βη
Φωτογραφίες: Γιάννης Κατσαρής
Παραγωγή: Martina Reynolds

Σημείωμα σκηνοθέτη (Αναστασία Ρεβή)

Το να μην ανήκεις δεν είναι εύκολη υπόθεση. Πρόκειται για ένα ερώτημα που παραμένει ακόμα και μετά θάνατον. Αυτός ο μονόλογος, βαθιά φεμινιστικός στον χαρακτήρα και στη γραφή του, διερευνά ακριβώς αυτό το ερώτημα. Τί γίνεται αν το καλό και το κακό, το σωστό και το λάθος, συνυπάρχουν; Η Λουκρητία Βοργία είναι μια γυναίκα που ζούσε στα άκρα. Μια γυναίκα διαφορετική, από όλες τις απόψεις και σε κάθε πτυχή της ζωής, ακόμα και μετά το θάνατο! Ένα πλάσμα εκτός ορίων είναι από μόνο του μια πρόκληση, αν είναι θηλυκό τότε η πρόσκληση είναι διπλή…. Όχι μόνο σε αυτή τη ζωή, αλλά και στην επόμενη!

Σημείωμα συγγραφέα (Πένυ Φυλακτάκη)

Για αδιευκρίνιστους λόγους, πάντα με ενδιέφερε η Λουκρητία Βοργία. Για κάποιον παράξενο λόγο ήμουν έτοιμη να υπερασπιστώ τις πράξεις και τη ζωή της, παρότι αντιπροσωπεύουν το αντίθετο απ ό,τι πιστεύω. Πρόσφατα, πολλοί ιστορικοί έχουν μετατοπίσει τις απόψεις τους, και αντί να την χαρακτηρίζουν ως αδίστακτη συνωμότρια, την βλέπουν πια ως θύμα ιστορικών περιστάσεων. Κάποιοι μάλιστα την ορίζουν προστάτιδα των Γραμμάτων και των Τεχνών, με βάση το έργο της στηρίζοντας καλλιτεχνικούς και φιλανθρωπικούς σκοπούς στη Φερράρα.

Αυτή η διπολική κατηγοριοποίηση της Λουκρητίας μου θύμισε την διαρκή διχοτόμηση των πραγμάτων ως «καλά» ή «κακά», που αντικαταστάθηκε κάποια στιγμή από την θεωρία της σχετικότητας, που υποστηρίζει πως τα πράγματα δεν είναι ούτε καλά, ούτε κακά, αλλά εξαρτώνται από τις εξωτερικές μεταβλητές. Παρόλα αυτά, πόσο ευέλικτοι μπορούμε να είμαστε όταν πρόκειται για θεμελιώδη κοινωνικά και ηθικά ταμπού; Μπορούμε εμείς οι κοινοί θνητοί να κρίνουμε μια πράξη για αυτό που είναι πραγματικά; Μπορούμε να κατανοήσουμε ένα συναίσθημα, χωρίς ίχνος αυτοεπιφύλαξης ή σύγκρισης; Πώς θα ήμασταν αν, για ένα δευτερόλεπτο, μπορούσαμε να δούμε τα πάντα από ψηλά;

Σε έναν κόσμο με γρήγορους ρυθμούς που μας αναγκάζει να βάζουμε ετικέτες σε όλα, τις οποίες αντικαθιστούμε διαρκώς, η Λουκρητία Βοργία μας καλεί να σταματήσουμε τον χρόνο και να κοιτάξουμε όλοι γύρω μας. Μετά, να κοιτάξουμε ο ένας τον άλλο. Να κοιτάξουμε ο καθένας τον εαυτό του. Και τελικά να ανέβουμε ψηλά, για να αποκτήσουμε μια καινούργια θέα. Γράφοντας αυτό το έργο σαν αφήγηση από πολλαπλές οπτικές γωνίες, δεν μπορούσα να αγνοήσω τη γλώσσα και τη δομή. Προσέγγισα το κείμενο σαν μια γλωσσική, μεταμοντέρνα πρόκληση βασισμένη στην ανατροπή, ταυτόχρονα διατηρώντας μια ισορροπία ανάμεσα στο δράμα και στην κωμωδία, την πρόκληση και την οικειότητα.

Theatre Lab Company

Το Theatre Lab Company ( δημιουργήθηκε αρχικά από Έλληνες καλλιτέχνες. Στη συνέχεια πήρε τη μορφή μιας διεθνούς θεατρικής ομάδας η οποία απαρτίζεται από καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο, έχοντας έδρα το Λονδίνο. Αυτό που κάνει το Theatre Lab Company να ξεχωρίζει είναι η εικαστική και κινηματογραφική προσέγγιση στο θέατρο, οι τεχνικές σωματικού θεάτρου, ο πειραματισμός και η αναζήτηση του διαφορετικού, η δημιουργία μιας εμπειρίας που αγγίζει όλες τις αισθήσεις. Κείμενο, μουσική, εικόνα και κίνηση συνδυάζονται δυναμικά και με μοναδικό τρόπο, δημιουργώντας έργα που ξεπερνούν τα όρια της κουλτούρας, της γλώσσας, των ταμπού. Μια από τις βασικές αρχές του Theatre Lab Company είναι η προώθηση της ελληνικής τέχνης και του ελληνικού πολιτισμού. Χορηγοί του Theatre Lab Company περιλαμβάνουν το Συμβούλιο Τεχνών της Αγγλίας, το Awards For All, την Γενική Γραμματεία Απόδημου Ελληνισμού και κάποια ιδιωτικά ιδρύματα. Το Theatre Lab Company έχει προσκληθεί και έχει συμμετάσχει σε διεθνή φεστιβάλ θεάτρου στην Αβινιόν της Γαλλίας, στο Εδιμβούργο, στο Λονδίνο, στην Ελλάδα, στο Βελιγράδι, στο Δουβλίνο, στην Πράγα και στη Νέα Υόρκη.


Leave a comment