Feb
27

Ελπίδα Σταθάτου: Το ‘Stegosaurus’ είναι κραυγή και ελπίδα

https://eugreeka.com/stegosaurus-at-vault-festival/

 

Μία νεαρή γυναίκα παγιδευμένη στο μυαλό της και σε ένα σώμα που γίνεται ο καθρέφτης αυτού του λαβύρινθου. Μία γυναίκα που χρόνια τώρα μάχεται με τη νευρική ανορεξία και τη βουλιμία – δυο όψεις του ίδιου νομίσματος, μίας διατροφικής διαταραχής, μίας διαταραχής της ψυχικής υγείας.

 

Η Ελπίδα Σταθάτου, Ελληνίδα ηθοποιός στο Λονδίνο, ενσαρκώνει στο σανίδι αυτή τη γυναίκα. Το έχει κάνει σε ένα μικρό θεατράκι του Camden, το έχει κάνει στο Φεστιβάλ Fringe του Εδιμβούργου και από αυτή την Τετάρτη έως και την Κυριακή θα το κάνει στο Vault Festival του Λονδίνου.

 

Το έργο είναι το ‘Stegosaurus’, η αγγλική απόδοση του επιτυχημένου «Κοιμήθηκα με τα μαλλιά μου μέσα σ’ ένα άδειο κουτί πίτσας», ενός βιωματικού κειμένου της Έρσης Νιαώτη, το οποίο πλέον κυκλοφορεί και ως βιβλίο από τις εκδόσεις Καλειδοσκόπιο.

 

 

«Με το που διάβασα το σενάριο της Έρσης, δεν ξέρω για ποιο λόγο, στο τέλος άρχισα να κλαίω, παρά το ότι δεν έχω προσωπικά περάσει κάποια διατροφική διαταραχή», λέει στο euGreeka η Ελπίδα.

 

«Από πολύ μικρή, όμως, είχα δίπλα μου κορίτσια με ανορεξία και με βουλιμία, πολύ κοντινά μoυ άτομα, οπότε ένιωσα ότι αυτή ήταν μια ιστορία που έπρεπε να πω. Σκέφτηκα ‘δεν ξέρω πώς, αλλά εγώ αυτό το πράγμα θα το κάνω έργο στο Λονδίνο, θα το κάνω θέατρο’. Έκλεισα λοιπόν αμέσως εισιτήρια, πήγα Ελλάδα, βρήκα την Έρση την οποία δεν είχα γνωρίσει ποτέ και της είπα τι σκεφτόμουν. Δέχθηκε αμέσως και τότε ξεκίνησε η διαδικασία να βρω πού και πώς θα το έκανα. Προσέγγισα το μικρό θέατρο Etcetera, στο οποίο ήθελα να απευθυνθώ για τη συγκεκριμένη παράσταση και ταυτόχρονα άρχισα να επικοινωνώ με σκηνοθέτες με τους οποίους ήθελα να δουλέψω», διηγείται η Ελπίδα.

 

Έκλεισε το θέατρο χωρίς να έχει ακόμα καταφατική απάντηση από τον σκηνοθέτη τον οποίο ήθελε, αλλά ευτυχώς λίγο αργότερα ήρθε το «ναι» του Τζο Χάφτον, δημιουργού μεταξύ άλλων του Secret Cinema. «Ήταν αυτό που λέμε άγνοια κινδύνου, αλλά βγήκε σε καλό. Στην ουσία έμαθα να κάνω τα πάντα, όλη την παραγωγή, από φώτα μέχρι καθάρισμα και σφουγγάρισμα. Και αυτό ήταν ό,τι καλύτερο μου συνέβη διότι τελικά αυτό είναι που θέλω να κάνω», σημειώνει η νεαρή ηθοποιός.

 

Μετά από τα πρώτα πολύ καλά reviews ο Τζο πρότεινε στην Ελπίδα να κάνει αίτηση για το φεστιβάλ του Εδιμβούργου με το έργο. «Θέλαμε να συνεχιστεί η παράσταση διότι είχε ανέβει μόνο για μία εβδομάδα. Μου είπε ότι άξιζε μόνο αν με έπαιρναν σε ένα από τα τέσσερα βασικά θέατρα, διότι συνολικά υπήρχαν πάνω από 3.000 παραστάσεις στο Εδιμβούργο – και όντως με δέχθηκαν σε ένα από αυτά τα τέσσερα.

 

»Έτσι λοιπόν πήγα στο Εδιμβούργο, ολομόναχη, διότι ο Τζο έλειπε σε μια δουλειά στην Κίνα. Ήταν σε φάση ‘good luck, θα πας μόνη σου’. Όντως έκανα όλο το φεστιβάλ ολομόναχη, μία κατάσταση στην οποία πιστεύω ότι αφού ανταπεξήλθα με έχει καταστήσει δυνατή να κάνω τα πάντα. Είχα δίπλα μου το Εθνικό με 150 άτομα και εγώ ολομόναχη να κουβαλώ όλα τα σκηνικά και να έχω πέντε λεπτά να στήσω και να βγω. Εκεί ήμουν για 20 παραστάσεις συν πρόβες, δηλαδή για ένα μήνα. Εκεί με είδαν τα άτομα που διοργανώνουν το Vault και μου είπαν να κάνω αίτηση για το δικό τους φεστιβάλ».

 

Στο Vault Festival σε γενικές γραμμές παρουσιάζονται οι καλύτερες παραστάσεις του Εδιμβούργου και της περσινής σεζόν του Λονδίνου, συνολικά περίπου 200 παραστάσεις φέτος.

 

«Τώρα πάλι μόνη θα είμαι, αλλά πλέον τα ξέρω», λέει γελώντας η Ελπίδα. «Έχω κάποια άτομα να με βοηθήσουν σε κάποια πράγματα αλλά πάλι τα βασικά τα κάνω εγώ, επειδή ξέρω τι θέλω να πω μέσα από την παράσταση. Διότι έχει σημασία τι θέλεις να πεις και πώς να απευθυνθείς στον κόσμο».

Η ίδια έχει καλέσει στις παραστάσεις οικογένειες που μέλη τους αντιμετωπίζουν διατροφικές διαταραχές, έχοντας έρθει σε επαφή με όλα τα κέντρα διατροφικών διαταραχών εδώ. «Διότι νομίζω ότι το έργο δίνει ελπίδα. Δείχνει πάρα πολύ την αγάπη που περικλείει τα κορίτσια αυτά και το πώς βλέπει ένα άτομο που πάσχει από διατροφική διαταραχή τη σχέση με την οικογένειά του, τι ενοχές μπορεί να νιώθει για όσα περνά η οικογένειά του».

 

Η παρουσία της Ελπίδας στη σκηνή, σε έναν τόσο απαιτητικό μονόλογο, είναι πληθωρική και μοιάζει τόσο σωματικά και ψυχικά εξουθενωτική. Πώς λειτουργεί ο όποιος μηχανισμός αποστασιοποίησης από κάτι τόσο έντονο;

 

«Η δική μου δουλειά είναι να κάνω την έρευνά μου, να ξέρω τι περνά ένα άτομο με διατροφικές διαταραχές στη προκειμένη περίπτωση και από εκεί και πέρα τα συναισθήματα είναι ίδια. Αυτά που βιώνουν όλοι είναι ίδια – ο πόνος, η αγάπη, η θλίψη, ο θρήνος είναι ίδια. Δεν έχει σημασία αν ο δικός μου ο πόνος έχει προέλθει από θάνατο ή από ένα διαζύγιο. Αν καταλάβω τι νιώθει η Έρση μπορώ να βάλω κάτι προσωπικό για να το εκφράσω και αυτός είναι ο στόχος μου, να βάζω κάτι προσωπικό από τη δική μου ζωή στην προσέγγιση οποιουδήποτε ρόλου.

 

»Από εκεί και πέρα εγώ τελειώνω την παράσταση και πάω σπίτι μου και γυρνάω στη ζωή μου. Και πραγματικά σκέφτομαι συνέχεια ότι ‘κοίτα, εσύ έκανες μία ώρα, δύο ώρες και είσαι τόσο συναισθηματικά φορτισμένη και είσαι τόσο σωματικά εξουθενωμένη, αλλά μετά επιστρέφεις στη ζωή σου και υπάρχουν κορίτσια που είναι εγκλωβισμένα ακόμα εκεί’. Αυτό σκέφτομαι κάθε φορά που μπορεί να κουραστώ και λέω ότι δεν έχω δικαίωμα να παραπονιέμαι».

 

Οι οικογένειες που ενδεχομένως θα παρακολουθήσουν την παράσταση τι έχουν να πάρουν από αυτήν; «Δεν κάνω κάτι ούτε για να διδάξω ούτε για να πω κάτι, απλά κάνω μια ιστορία για να κάνω αυτούς που αισθάνονται το ίδιο να νιώθουν λιγότερο μόνοι», απαντά η Ελπίδα.

 

«Επίσης είναι λίγο μια κραυγή το έργο», συνεχίζει. «Δεν ταυτίζεται μόνο κάποιος που έχει μία διατροφική διαταραχή. Έχει μία αυθεντικότητα και ειδικά σήμερα που ζούμε μία πλαστή πραγματικότητα μέσα από τα social media. Είναι λίγο μία κραυγή προς την κοινωνία, εναντίον των όσων επιβάλλονται ιδίως στις γυναίκες ως προς την εικόνα τους. Ένα περιοδικό παίρνεις και αισθάνεσαι την πίεση και εγώ πολλές φορές το έχω αισθανθεί πραγματικά. Και δεν αφορά μόνο τις γυναίκες αυτό».

 

Η Ελπίδα Σταθάτου ζει στο Λονδίνο από το 2010 και ολοκλήρωσε στη βρετανική πρωτεύουσα τις σπουδές της στην υποκριτική. Πόσο εύκολη ήταν η συνέχεια για μία Ελληνίδα ηθοποιό εδώ;

 

«Πέρασα κάποια πολύ δύσκολα χρόνια, ήμουν ‘τώρα τι’; Τέλειωσαν οι σπουδές, είχα κάνει και μεταπτυχιακά και θεωρητικά ήμουν έτοιμη. Στη σχολή όμως ασχολείσαι πολύ με το art κομμάτι, αλλά για το business κομμάτι που είναι το 50% δε σου μαθαίνουν κάτι. Δηλαδή πώς βρίσκεις ατζέντη, πώς επικοινωνείς με cast directors, πώς σε μαθαίνει ο κόσμος, πώς δημιουργείς δική σου δουλειά και πόσο σημαντικό είναι να δημιουργήσεις κάτι δικό σου που θα σε βοηθήσει να βρεις και την ταυτότητά σου ως ηθοποιός. Οπότε πέρασαν κάποια χρόνια που απλώς περίμενα κάτι να εμφανιστεί. Δούλευα σε part time δουλειές εδώ κι εκεί και πρέπει να ήταν δύο χρόνια γεμάτα που σκεφτόμουν μήπως έπρεπε να γυρίσω Ελλάδα».

 

Αλλά έμεινε εδώ και μοιάζει να ήταν η σωστή απόφαση.

 

«Έκανα μικρές δουλειές ως ηθοποιός, με διάφορους ατζέντηδες, αλλά τίποτα που να με αντιπροσωπεύει ως καλλιτέχνη. Κάπως έτσι έπεσε στα χέρια μου το σενάριο της Έρσης», θυμάται.

 

Μετά από το Stegosaurus στο Vault έχει έρθει η ώρα για ένα διάλειμμα, ώστε να δει το επόμενο βήμα, αν και ήδη έχει κάποια σχέδια στο μυαλό της, όπως η συγγραφή ενός σεναρίου για ταινία βασισμένου ξανά σε αληθινή ιστορία. Θα είναι πιο εύκολο αυτό το επόμενο βήμα;

 

«Ποιος ξέρει; Απλά τώρα ξέρω ότι έχω τη δύναμη να δημιουργήσω πράγματα και να μην περιμένω να με πάρει κάποιος τηλέφωνο».

Leave a comment

Subscribe

Calendar of Events

 August 2018
MTWTFSS
303112345
6789101112
13141516171819
20212223242526
272829303112

Support our Sponsors

Ad: Yamas Wines
Ad: G. Dimaras & Associates
Ad: Pavlos Melas - Kourelou
Ad: Yogaloom
Ad: Santorini Restaurant