Oct
04

Anastasia Revi interview on Lucretia

Αναστασία Ρεβή: Η Λουκρητία Βοργία ήταν μια γυναίκα διαφορετική

Lucretia the Sinner, Lucretia the Saint’ – η νεότερη παραγωγή του Theatre Lab Company έρχεται στο Λονδίνο την Κυριακή 13 και τη Δευτέρα 14 Οκτωβρίου (7.30 μ.μ.) μετά την επιτυχία που είχε στην Οξφόρδη πριν από λίγους μήνες.

The Cockpit Theatre,
Gateforth Street,
London NW8 8EH
Πληροφορίες: 020 7258 2925
Εισιτήρια.

Η παράσταση διάρκειας 90 λεπτών είναι στα ελληνικά με αγγλικούς υπέρτιτλους.

Πρόκειται για έναν ανατρεπτικό μονόλογο μαύρου χιούμορ, γραμμένο από τη συγγραφέα Πένυ Φυλακτάκη, τιμημένη με Κρατικό Βραβείο Θεατρικού Έργου.

Είναι ο μονόλογος της Λουκρητίας Βοργία στον Κάτω Κόσμο. Η πρωταγωνίστρια μόλις έχει πεθάνει και αναζητά μια θέση, που δύσκολα θα βρει, στον Παράδεισο, δύσκολα όμως θα βρει και στην Κόλαση. Γιατί δεν ανήκει. Πουθενά. 

Αδίστακτη συνωμότρια ή θύμα ιστορικών περιστάσεων, η Λουκρητία Βοργία της Αναγέννησης ενέπνευσε κατά καιρούς αρκετούς καλλιτέχνες με προεξάρχοντα τον Βίκτωρα Ουγκώ. Μια ιστορία που ακροβατεί ανάμεσα στο δράμα και την κωμωδία, την οικειότητα και την πρόκληση.

Anastasia Revi

Anastasia Revi

Η ερμηνεύτρια και σκηνοθέτιδα του μονολόγου Αναστασία Ρεβή μίλησε στο euGreeka για τη Λουκρητία της.

euGreeka: Γιατί τη Λουκρητία;

Αναστασία Ρεβή: Η Λουκρητία Βοργία, παρά τη σύντομη ζωή της, ήταν και παραμένει μέχρι και σήμερα μια αμφιλεγόμενη πολιτική φυσιογνωμία της Ιταλίας. Μια γυναίκα που συνδέθηκε με έλλειψη ηθικής, διαστροφή, ίντριγκες, όργια και δολοφονίες, μια γυναίκα με πολιτική εξουσία εντός του Βατικανού και της Παπικής αυλής, αργότερα Προστάτιδα των Γραμμάτων και των Τεχνών, λυτρωτής των αρρώστων και των φτωχών, σύζυγος διαφορετικών ανδρών, ερωμένη άλλων, μητέρα εφτά παιδιών και συνήθως ακαταμάχητη στην επίτευξη των στόχων της. Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 39 ετών, τη στιγμή που αρχίζει το έργο. Η Λουκρητία έχει φτάσει στον άλλο κόσμο και ψάχνει μια θέση.

e: Γιατί μονόλογος;

ΑΡ: Γιατί μετά από έναν μεγάλο αριθμό παράστασεων, σχεδόν πάνω από 40, που έχω σκηνοθετήσει στο Λονδίνο, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, μετά από συμμετοχές σε διεθνή θεατρικά φεστιβάλ σε πόλεις της Ευρώπης και της Αμερικής, συνεργασίες με καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο, σημαντικά θέατρα και πανεπιστήμια της Μ. Βρετανίας, βραβεία και υποψηφιότητες που αναγνωρίζουν την πορεία, την ποιότητα και την καλλιτεχνική αξία, θέλησα να δοκιμάσω κάτι διαφορετικό. Άλλωστε είναι κομμάτι της καλλιτεχνικής έρευνας η αναζήτηση εμπειριών. Ο μονόλογος είναι ένα εγχείρημα τεράστιο, μια πρόκληση δυνατή. Με ενδιαφέρει αυτή η ζωντανή επικοινωνία με το κοινό. Ο συγκεκριμένος μονόλογος μάλιστα που έγραψε η εξαιρετική συγγραφέας Πένυ Φυλακτάκη, τιμημένη με Κρατικό Βραβείο Θεατρικού Έργου, είναι ένα κείμενο  δυνατό, ανατρεπτικό, γεμάτο μαύρο χιούμορ, που ακροβατεί ανάμεσα στην αλήθεια και στο ψέμα. Μόλις διάβασα το κείμενο είπα στην Πένυ ότι θέλω να το σκηνοθετήσω και να ερμηνεύσω την Λουκρητία. Κι έτσι ξεκίνησε αυτό το καινούργιο ταξίδι. Η πρώτη στάση ήταν στην Οξφόρδη, τώρα Λονδίνο, ακολουθεί τον Νοέμβριο η Θεσσαλονίκη, μετά το Θεσσαλικό Θέατρο στη Λάρισα και στη συνέχεια το Ιδρυμα Θεοχαράκη στην Αθήνα.

e: Τελικά αμαρτωλή ή αγία;

ΑΡ: Όπως λέει και η Λουκρητία στο κείμενο «Ζηλεύω τις γυναίκες που έχουν μία από τις δύο ετικέτες της γυναικείας φύσης. Είτε Αγία είτε Εταίρα. Εγώ δεν είμαι τίποτα απ’ αυτά. Με ονόμασαν χίλια δύο. Όμως εγώ νιώθω ανένταχτη. Ή επιζήσασα. Μόνο αυτό. Και τώρα ούτε καν αυτό».

e: Τι θαυμάζεις και τι απορρίπτεις στη Λουκρητία;

ΑΡ: Θαυμάζω την πολυπλοκότητα του χαρακτήρα της. Την ικανότητά της να ελίσσεται και τη δύναμή της να συνεχίζει παρά τα απίθανα που της συνέβησαν στη ζωή της. Την εξυπνάδα της και τη γενναιοδωρία της. Αλλά κυρίως την επιρροή της στην ανδροκρατούμενη και βαθιά σεξιστική κοινωνία του 1500. Δεν απορρίπτω εύκολα κάτι στους ανθρώπους. Όχι μόνο γιατί οι άνθρωποι είμαστε πολυσύνθετα όντα, αλλά γιατί πάντα βλέπω τη μεγάλη εικόνα, οπότε και στοιχεία τα οποία θα μπορούσαν να είναι προς απόριψη, όπως ας πούμε ότι η Λουκρητία ήταν δεξιοτέχνης στο δηλητήριο και στο σερβίρισμά του σε πολιτικούς της αντιπάλους. Τα βλέπω στο γενικότερο πλαίσιο μια εποχής όπου οι πόλεμοι, το αίμα, η βία και η κυριαρχία ήταν ο απόλυτος σκοπός της ζωής.

e: Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκες όταν διάβασες το εργο;

ΑΡ: Το κείμενο είναι καταπληκτικό, ο χαρακτήρας της Λουκρητίας ανατρεπτικός, πολυεπίπεδος, αμφιλεγόμενος, η ιστορία εξελίσσεται στον Κάτω Κόσμο εν ώρα αναμονής, το χιούμορ λεπτό και σκοτεινό, σχεδόν αυτοσαρκαστικό, κι εγώ μάλλον σε διάθεση για νέες περιπέτειες. Οπότε μάλλον ξεκινάμε.

e: Πώς θα ήταν η Λουκρητία αν ζούσε σήμερα;

ΑΡ: Αν λοιπόν η Λουκρητία ζούσε σήμερα θα ήταν ακόμα εκτός κατηγορίας… θα μπορούσε ίσως με τόσα μυστικά, κρυφές σχέσεις, πρωτόκολο που δεν ακολουθούσε, να μοιάζει η ζωή της είτε με παράταιρης πριγκήπισσας, είτε με ευγενούς τρομοκράτη που δολοφονεί μέσα στην ομορφιά, είτε ακόμη και με μιας γυναίκας στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα, σε απομονωμένα χωριά ή εμπόλεμες ζώνες που γιατρεύει ανιδιοτελώς φτωχούς και τραυματίες. Παράξενο πλάσμα.

e: Υπόλογοι στον εαυτό μας, στους άλλους ή στο Θεό;

ΑΡ: Αυτό είναι το έργο. Αυτός ο διάλογος/μονόλογος για τη ζωή μας, τις πράξεις μας,  για τη συνύπαρξη του καλού με το κακό εντός μας και εκτός, την συνύπαρξη του φωτός με το σκοτάδι. Με τον εαυτό μας, με τους άλλους, με τον Θεό. Ε, αυτός ο απολογισμός μπορεί να είναι καταιγιστικός και ταυτόχρονα βαθιά κωμικός μέσα στην ασημαντότητα της ύπαρξής μας.

e: Τι κάνει ένα θεατρικό έργο καλό;

ΑΡ: Το ποια είναι η ιστορία, και πώς τη λέμε.

e: «Η Λουκρητία ήταν μία…»

ΑΡ: Η Λουκρητία ήταν μια γυναίκα διαφορετική… ήταν ίσως αυτό που μας είπε στην παράσταση… ο μεγαλύτερος Αλχημιστής της εποχής της.

Leave a comment